Osoba ze zdjęcia zamienia się w świecącą rzeźbę z rurek neonowych w kolorach jej ubrania i włosów. W środku sylwetki prześwituje tło, a neon rzuca kolorową poświatę na otoczenie. Scena zostaje fotograficzna, tylko lekko przyciemniona, żeby światło było wyraźne.
Jakie zdjęcie wybrać: neon potrzebuje ciemniejszej sceny, żeby świecić — kręgielnia, bar z bilardem, karaoke, wieczorna farma. Na jasnym, dziennym zdjęciu, jak nasza przejażdżka skuterem po Rzymie, poświata jest słabsza, ale kontury nadal są czytelne. Ubranie w wyraźnych kolorach daje kolorowe rurki, a jednolita czerń wychodzi jako chłodna biel. Przedmioty w dłoniach, na przykład kula do kręgli, dynia czy mikrofon, zostają prawdziwe, co dobrze sprzedaje efekt.
Wariant jednokolorowy: dopisz na końcu „Wszystkie rurki neonowe w jednym kolorze: czerwonym” — zamiast czerwonego wpisz dowolny kolor. Wygląda jak szyld z jednej rurki.
Wariant migający: dopisz „Część rurek przygaszona i migocząca, jak w starym, zepsutym szyldzie.” Daje bardziej filmowy, nocny klimat.
Czy twarz będzie rozpoznawalna? Z daleka tak, bo neon odtwarza kontur twarzy, fryzury i ubrania. Z bliska to szkic światłem, więc rozpoznajesz postać po sylwetce, włosach i pozie, nie po szczegółach rysów.
Dlaczego przez postać widać tło? Prompt tworzy rzeźbę z samych rurek, bez wypełnienia, tak jak prawdziwe neony. Wnętrze sylwetki zostaje przezroczyste, z kilkoma uchwytami i przewodami, które łączą rurki.